Do 1473 r.  p. w. Najświętszej Marii Panny. Wzmiankowany 1282 r. Prezbiterium obecnego wzniesione w końcu XIII wieku. Spalony w 1449 r., następnie odbudowany. W wieku XV i XVI dobudowano do przęseł korpusu kaplice i kruchty. W wieku XVI zwieńczenie wieży krenelażem i murowaną iglicą. Po zniszczeniach w czasie wojny trzydziestoletniej (23 maja 1618 do 24 października 1648 ) odnowiony staraniem bpa Sebastiana Rostocka przed 1671 r.  Po pożarze w 1833 r. odbudowany a w 1856 r. pokryto dach blachą.
Gotycki, z wczesnogotyckim prezbiterium. Przy prezbiterium od pn. przy dwóch przęsłach zach. zakrystia z XV/XVI w. Orientowany*. Murowany z cegły, w dolnej części prezbiterium o układzie wendyjskim*, w pozostałych częściach o układzie polskim* z użyciem zendrówki. W detalach architektonicznych użyty kamień. Korpus trójnawowy, czteroprzęsłowy, bazylikowy z rzędem kaplic.  Od zach. masywna kwadratowa wieża. Chór muzyczny murowany z 1671 r. Późnobarokowy ołtarz główny fundowany przez ks. Henryka Schmidta w 1728r.  Marmurowa chrzcielnica z 1810 r. Obrazy m.in. "Alegoria Kościoła i dobrodziejstw sakramentów" fundowany przez Georga Hiltpranda w 1630 r.  Płyty nagrobne m.in. rodzin v.Tresken (Dresk) i Hiltprand. Tablica pod chórem muzycznym, marmurowa, barokowa, dotycząca odnowienia kościoła w 1671 r. z fundacji bpa Sebastiana Rostocka. Lampa wieczna pocz. XVIII w. Dzwon z 1734 r., przelany 1833 r., umieszczony na krośnie w szczycie nad prezbiterium.

*   Orientowanie – w architekturze sakralnej zwrócenie części prezbiterialnej , mieszczącej ołtarz  główny, ku wschodowi ( łac. oriens - „wschód”) — w stronę Grobu Chrystusa w Jerozolimie . O takich kościołach mówi się, że są orientowane.

* układ wendyjski (słowiański) - w Polsce w XIII wieku, znikł ostatecznie w 1420 roku; składa się z dwóch powtarzalnych warstw, w których dwie wozówki przedzielone są jedną główką.

* układ polski (gotycki) - stosowany od XIV do XVI wieku; dzisiaj stosowany tylko przy odbudowie obiektów zabytkowych. Wiązanie uzyskuje się przez powtarzanie dwóch warstw, w których na przemian układane są cegły główką i wozówką do lica muru.