Gmina ewangelicka powstała w Grodkowie w 1773 roku. W okresie wcześniejszym życie religijne ewangelików koncentrowało się wokół kapelana garnizonowego. Pierwszy kościół o konstrukcji szkieletowej z murowaną wieżą wyświęcono 22 października 1786 roku. Już na początku XIX w. kościół wymagał remontu jednak nie podjęto w tym kierunku żadnych działań.

W roku 1843 król pruski Fryderyk Wilhelm IV podjął decyzję, że remont jest już bezcelowy i nakazał opracować plany budowy nowej świątyni. Plany przygotował inspektor budowlany z Nysy, Illing. Nowy kościół, wzniesiony na miejscu wyburzonego, wybudowali grodkowianie: mistrz ciesielski Worbs i mistrz murarski Heumann. Neoromański, orientowany, murowany z cegły. Trójnawowy, bazylikowy, z półkolistą absydą prezbiterialną od wschodu i wieżą od zachodu, wtopioną w korpus. Wewnątrz nawy rozdzielone dwunastoma kamiennymi kolumnami dźwigającymi drewniane empory. Okna zamknięte półkoliście. Dachy siodłowe, nad nawami bocznymi pulpitowe, kryte dachówką, na wieży namiotowy, kryty eternitem. Wyświęcenie świątyni nastąpiło w październiku 1846 r.
W trakcie walk, w lutym 1945 r. spłonął dach. Wyremontowany w 1946 r. przez 3 lata użytkowany był przez katolików (kościołół parafialny p.w. św. Michała był w tym czasie remontowany).
W latach 50-tych ponownie z kościoła korzystała nieliczna gmina ewangelicka. Obecnie opuszczony, z powodu braku dachu mury niszczeją w szybkim tempie.