Jan z Grotkowa - lekarz

Data jego urodzenia nie jest znana. Natomiast przydomek "z Grotkowa" bezsprzecznie wskazuje miejsce jego urodzenia. Jego życie i działalność w większości oparte jest na sporadycznych wzmiankach i ustaleniach historyków. Zawsze jest jednak określany jako największa sława lekarska na ziemiach polskich w XIV w. W latach 1350 - 1358 prawdopodobnie studiował filozofię (brak niestety materiałów źródłowych). Potwierdzony jest natomiast fakt sprawowania funkcji rektora szkoły katedralnej we Wrocławiu w latach 1358 - 1365. Po raz kolejny pojawia się w dokumencie wystawionym przez cesarza Karola IV Luksemburczyka do papieża Urbana V w roku 1365. Jan z Grotkowa (przebywający wówczas na dworze papieskim w Awinionie) stara się za pośrednictwem cesarza o kanonię wrocławską. Prośba rozpatrzona zostaje negatywnie i od 1365 r. Jan pracuje jako wykładowca wydziału Artium (sztuki wyzwolone) na Uniwersytecie Montpellier a jednocześnie rozpoczyna studia medyczne (wydział medyczny, jako pierwszy we Francji założono tu w 1221 r.). W roku 1367  z tytułem bakałarza wraca do Wrocławia, gdzie zostaje altarzystą¹ w katedrze przy ołtarzu św. Michała. Dochody ze sprawowanej funkcji spowodowały konflikt  z biskupem Przecławem z Pogorzeli. Prawdopodobnie z tego powodu Jan ponownie wraca do Montpellier, gdzie od 1368 r. kontynuuje studia medyczne i uzyskuje tytuł licencjata. Do Wrocławia wraca w 1370 r.  jako jeden z najlepiej wykształconych ludzi swojej epoki. W tym też czasie otrzymuje od papieża Grzegorza XI kanonię wrocławską. W roku 1371 zostaje osobistym lekarzem duńskiego króla Waldemara IV Attergad (Waldemar IV Odnowiciel). Ostatnią, udokumentowaną informacją jest źródło z 1372 r. o powołaniu go na kanonika gnieźnieńskiego.

Jest autorem dzieła "O zachowaniu zdrowia" oraz współautorem pierwszej w dziejach polskiej medycyny recepty. Stworzony przepis dotyczył zapobieganiu zarazie ("morowemu powietrzu").

Zmarł w 1382 r.

^1. Altarzysta (altarysta, ołtarznik) - duchowny, który był "przypisany do ołtarza" i miał się nim opiekować, celebrować przy nim w określone dni Msze św. i odprawiać nabożeństwa okolicznościowe, czerpiący z tego tytułu swoje dochody.

bakałarz [średniow. łacina baccalarius], osoba, która na średniowiecznym uniwersytecie uzyskała najniższy stopień akademicki bakalaureat;

licencjat - w średniowieczu licencjat [łac. licentia docendi] uprawniał do wykładania na uniwersytecie.